de statistieken

Het zit er op, op verzoek nog een laatste blog-stuiptrekking...

Sinds het laatste bericht zijn we nog gestopt in Santa Cruz, een mooi kuststadje en trekpleister voor surfers (met standbeeld!). De gigantische kust-kermis 'boardwalk' lag er verlaten bij, hetgeen ook zijn charme had. Dan maar overgegaan tot een partijtje minigolf in de overdekte speelhal (ge weet wel, van die gigantische speelhallen met allerlei computerspelen, flipperkasten, lunapark-toestanden... fun!). En ook in Santa Cruz een teveel aan stinkende zonnende zeeleeuwen.

Dag nadien naar nerdjes-land getrokken: Silicon-valley (computermekka) waar we het Intel-museum zijn binnengewandeld. Leuk om eens (kort) te zien, was een remake van een 'fab' (vraag het best eens aan een kenner..., plaats waar ze de silicon chips maken... euheum).

Een indrukwekkend ommetje gemaakt langs Stanford University, een prachtige en gigantisch grote campus met gebouwen allen in dezelfde stijl, grote pleinen, een uitkijktoren, een grote kerk, allerhande sportvelden ... Eén waar ik me weer in gedachte zag rondlopen met een stapel (ongelezen) boeken... het moeten mooie tijden zijn... De VUB is er op vele vlakken niks tegen, doch een meer gezellige...

De laatste dag in San Francisco doorgebracht, met de typische 'cable cars' door de overdreven steile straten gesjeesd (haren in de wind.. weeeee). Het plaatselijk mopje zou hier zijn dat je tegen de heuvel kan leunen als je moe bent van het stappen (aha, die Amerikanen toch!). Een laatste, gezellige, schone dag. Ons laatste avondmaal hebben we in stijl genuttigd in een Belgisch restaurantje: mossel friet om ons mentaal voor te bereiden...

Een laatste moeilijk opdracht was de inhoud van een volle auto weer in twee zakken duwen, het was nipt, zeer nipt...

Et voila, we zijn thuis ondertussen, na:

• 6301 mijl of 10140 km
• 2 auto's, 0 ongevallen
• 6900 foto's
• 22 camping-, 14 motel-, 4 Roel&Leonie-, 3 hostel- en 4 hotelovernachtingen
• 0 dagen van ziekte
• schandalig veel hamburgers

..terug naar Belgenland gekeerd, het land van lekker eten, bier, regen, schoon volk, meer dan 10 vakantiedagen op een jaar, een culturele rijkdom, tax-included prijzen, en (hoewel saai om te vermelden) een sterke sociale zekerheid! Maar den Amerikaan heeft een prachtig natuurlandschap dat toch nog even op mijn netvlies gebrand staat. Het zal ook even wennen zijn om niet al te vriendelijk te zijn tegen 'eendertwie', maar goed, ik verwacht weinig adaptatieproblemen op dit vlak.

Het doet deugd om thuis te zijn. Gisterenochtend braaf opgepikt door schoonzus Sigrid, naar de markt getrokken met de kindjes die goed wisten hoe ze me wakker konden houden. Saartje had een mooie tekening gemaakt voor haar meterke en ome Stijn... En dan even later onze kersverse Lennert kunnen aanschouwen in het gezelschap van zijn fiere broer. Mja, ik heb mezelf erop betrapt dat ik die kinders al snel mis. Even langs de winkel gepasseerd waar de laatste hand aan de kerstshow wordt gelegd, het zag er weer goed uit...

Verder wat goed nieuws en wat slechter nieuws verteerd...

Thuiskomst in een proper huiseke (dank aan baddeloes!).

De dag getracht wakker te blijven om jet-lag tegen te gaan, eerste deel van het plan was gelukt maar we zijn er vervolgens in geslaagd om de volle 17u aan een stuk te slapen... miljaar, gevolg: klaarwakker op dit moment (3u 's nachts) en morgen fris en monter naar de kerstshow om koffie te tappen!

Tip: Allen daarheen!

Thuiskomen in kerstsfeer, het doet nog een beetje raar...

nog een laatste cruciaal advies: als je 7 weken op congé vertrekt: kuis u Senseo-machien uit voor ge vertrekt!

"The greatest meeting of land and sea"

De titel van dit bericht heeft betrekking op de befaamde 'dreamroad', het is niet gelogen. Vandaag hebben we de 90 mijl lange 'big-sur' kustweg genomen, een prachtig onderdeel van die dreamroad, waar de golven agressief openbarsten tegen de rotswanden van de kliffen en waar we het genoegen hadden om een hoop zonnebadende zee-olifanten te spotten... Deze laatste trek naar het noorden is alvast nog één van de mooiste!

Het zijn sprookjesdagen...Na de nostalgische sprookjeswereld van Disneyland en deze 'dreamroad' hebben we vandaag Hearst Castle bezocht. Een echt sprookjespaleis bovenop de bergen. Zeer indrukwekkend wat die kerel hier heeft neergepoot... Ook hier kon ik het wegdromen niet laten, ik wou weer mijn prinsessenkleed aantrekken, een dooke doen in één van zijn gastverblijven of een duikje nemen in twee ongelooflijk chique zwembaden... Echt de moeite dat kasteel, neergezet op een eigendom van 32000 ha, 28 jaar aan gewerkt. Het was er aan te zien! Wij hebben 1 van de 5 tours gedaan, ge kunt daar dus wel efkes rondlopen... :-). Naast een mix van renaissance, barok, gotiek (en dat allemaal door elkaar) was het Vlaams aandeel van zijn objecten toch opvallend, allé, wijle trots...

Het kasteel toonde eigenlijk goed aan dat de USA een gebrek heeft aan cultuur. Meneer Hearst haalde alle Europese invloeden naar zijn droomhuis. Wij hebben een schoon cultureel erfgoed, dat werd vandaag nog maar eens extra duidelijk. Zij hebben de 'native americans', die ze dan verbannen naar reservaten om daar de commercant uit te hangen, maar daar heb ik mij eerder over uitgelaten.

Morgen bezoeken we nog Monterey, het zou de moeite zijn, ... onze laatste stop...

Welcome to the magic...

Enkele dagen in het veelbelovende Los Angeles gespendeerd. Hollywood met the walk of fame, Beverly Hills, Universal City, het gekende 'Hollywood sign' tegen de bergwand en Mulholland drive... we hebben het allemaal gezien en beleefd. LA was naar onze mening niet zo glitter and glamour als verwacht maar een Europeaan zijn vooropgesteld beeld van L.A. is dan misschien ook wat sterk gekleurd. Misschien deels ook omdat we geen hopen dollars meer wouden spenderen aan het begapen van enige glitter/glamour spots. Onderdeel hiervan was ook ons 'cheap' motel dat scheef liep van rottigheid (voor zij die de scheve villa in Berlare kennen: zeer vergelijkbaar qua ondergrond en mottigheidseffect). Om het bloed niet naar ons hoofd te laten vloeien hebben we ons moeten draaien in het letterlijk rotte bed. We misten ons tentje...

Toch een interessante plek, LA... gewoon al om het toch eens 'int techt' gezien te hebben... Het hotel van 'pretty woman' doet u toch stiekem even wegdromen. Ik dacht eindelijk de clue te begrijpen van de film 'Mulholland Drive' door hem eens af te leggen, maar neen, dat mysterie blijft... De glamour hebben we wel wat gespot in Universal City (inderdaad van Universal Studios), waar we naar de cinema geweest zijn, natuurlijk... wat anders? Rond de cinema's hebben ze daar een zeer aangename city walk complex neergeplant met hopen licht en entertainment.

Aan Leonie kan ik meedelen dat de vrouwen in LA er al wat beter bijlopen dan in Tucson (niet moeilijk), minpuntje is dan weer de zwarte minirok die hier nog steeds/terug vollenbak mode blijkt te zijn...

Maar goed, hoogtepunt van LA moet natuurlijk Disneyland zijn! Where dreams do come true! Meer dan de moeite ondanks de extreme, voor ons ongekende, drukte. Sommige attracties waren tot meer dan een uur aanschuiven maar we hebben ons zeer wijs gefocused op de geweldige shows (de terechte publiekstrekker 'Fantasmic' en oa te google-en: Billy Hill and the Hillbillies), de parade... De nostalgie was enorm, weer helemaal kind en eindelijk eens een prinsesje kunnen zijn :-) !, of met Johnny Depp in piratenland rondvaren... en we hebben zowaar in Mickey zijn huis rondgewandeld!

Een dikke aanrader dus. Ik ben fan! Schit-te-rend!

Verder zijn we de highway 1 aka 'dreamroad' aan het volgen, heading north, eindbestemming San Francisco waar we donderdag onze auto moeten inleveren...

Mooie stranden, surf-dudes die de koude golven trotseren, de typische gigantische houten pieren, ... maar weinig bloot voor de moment. Het zonnetje schijnt weer maar het wordt toch frisser. Morgen mogen we een laatste keer de 25 graden op ons gezichtje laten afkomen.

tis ineens gedaan, nog een paar dagen...

de deuntjes uren in mijn hoofd, om het bericht in de juiste sfeer te brengen:

Pretty woman, walking down the street, pretty woman, the kind I like to meet....

Ik wil aan land, lijkt me zo fijn, ik wil omhoog naar de zo-oo-nne-schijn, dat is mijn wens, net als de mens, bij hen te zij-ij-ijn

Moo-oo-ie dagen...

De voorbije dagen doorgebracht in Tucson, een stad,één van de weinige, in het zuiden van Arizona alwaar we zeer goed ontvangen zijn door Roel en Leonie aka Cavia en Cowboy, dank daarvoor! Goed gegeten (zowaar geweberd!), goed gedronken, goed geslapen, van cactus-spotterij gedaan in goed gezelschap. Bloedhete, mooie dagen...
Ze dienden als soort rustfase in onze vakantie, alvorens richting befaamde Pacific Coastway te trekken. Cruise control, set and go... in één rechte lijn naar San Diego. Het leek alsof we aan een nieuwe vakantie begonnen... nog iets minder dan 14 dagen om langs de kustlijn te cruisen tot San Francisco.

De rit naar San Diego is van het principe 'altijd rechtendeu'. Onderweg staat er al eens een cactus maar daar blijft het bij, een bocht is een zeldzaamheid. Eén van de slechtere ideeën deze reis was dan de omtoer via Mexico, eens zien wat er leeft aan de andere kant? Het korte ritje langs de muur heeft ons een kleine 2u gekost door een gigantische file om terug in de states te geraken, sterk plan, maar goed..., we hebben Mexico geglimpt. Na de grensovergang zijn we er bovendien in geslaagd om een foute bocht te nemen die recht uitkwam in de 'special control area'... great... wachten op een brede mexicaanse officer die vervolgens met hond en spiegels onze auto binnenstebuiten draaide. Gangster-gevoel: verhoogd

Gisteren dan 'sunny' San Diego verkent ... in de regen. Een leuke stad wel, ondanks het slechte weer.
Maar goed, niet treuren, niet achterom kijken, we cruisen verder, L.A. wacht...
Geen tijd om op de zon te wachten. We zijn lustig doorgereden naar Orange County, surf-mekka. Nu nog twijfelen of we een meet en greet met Micky Mouse zien zitten...

Enkele foto's toegevoegd en intussen zijn we de 5000 mijl vlotjes gepasseerd (8000 km)

Een dag uit het leven van...

Een korte update na mijn lang verhaal van gisteren... Dan kunnen we weer even verder.

Vandaag valt onder de categorie 'mooie dag'. In de trek richting Phoenix hebben we halt gehouden bij 'slide rock state park', een zeer unieke plek! Op zomerse dagen komen mensen hier naartoe voor de natuurlijke waterglijbaan over de rotsen. Het water is ijskoud en iedereen gaat op zijn doos, maar ze blijven lachen, net zoals in de winter op het ijs spelen dus... Jammer dat we niet lang konden blijven, wegens nog drukke planning. Waar wij naar Hofstade Plage trekken, komen ze hier naar 'rock slide', en terecht!

Wat verder in het New Age stadje Sedona gestopt. Onze info-man maande aan tot het nemen van foto's en erover te vertellen aan het thuisfront... Bij deze: Sedona is een gezellige boel, een schoon stadje met allerlei spirituele krachten en paranormale toestanden, een trekpleister blijkbaar voor allerlei zielenknijpers die zich verbonden voelen met deze marketingstunt... hmm, ik voelde nochtans die speciale krachten niet. Maar we hebben inderdaad mooie foto's kunnen maken in weinig tijd... efficiënt reizen dus.

Een schone dag, maar dat zijn ze hier allemaal. Deze moest ik verplicht even uitvergroten..

En het wordt weer warmer, morgen geven ze 38 graden, 't wordt afzien voor ons Belgisch velleke...

En dan gaan we verder zuidwaarts richting Tucson, cactusparadijs.

Foto's nog steeds op dezelfde locatie

Alverwege

Intussen langs de grote kloof gepasseerd, plaatselijk ook wel eens 'the grand canyon' genaamd waar zo'n 5 miljoen man per jaar op visite komt. Ik had me er al vanalles bij voorgesteld en toch was het nog zeer de moeite, te begrijpen dat het één van de zeven wereldwonderen is. Al gapend naar die diepe kloof voelt ge een enorme aantrekkingskracht, vergelijkbaar met die van de ring beschreven door ene J.R.R Tolkien. Mijn longskes hebben zich gisteren eens flink kunnen openzetten, we zijn een klein stuk afgedaald, richting Colorado-river, als in 'gans beneden'. Tot aan de rivier zijn we verre van geraakt maar toch even van die aanzuigkracht geproefd. Hier geldt immers het motto: What goes down, must go up. Constant wordt een realitycheck gedaan: “denk eraan, ge moet nog terug naar boven”. We hebben dus een brave afdaling gedaan, passend bij mijn huidige fysieke mogelijkheden (hoewel er achteraf bezien zeker nog een stukske bijkon, maar ja Amerikanen overdrijven graag in hun waarschuwingen, elke mogelijke kwaal heeft hier een waarschuwingsbord). Als we 40 zijn, komen we ervoor terug, dan doen we ook een meerdaagse raft-tocht langs de Colorado :-).

Vandaag Walnut Canyon gezien, alwaar restanten staan van huisjes die men in de rotswanden maakten (zie foto's). Ik kon mijn fantasie laten werken, en mijn verbeelding bracht me tot een idyllisch bestaan... het noemt dan ook fantasie. Ik zag mezelf al als kind al rennend langs de kliffen 'tikkertje op hoog' spelen... Ik kon me tijdens het tochtje verder enkel afvragen 'hoe komen ze erbij? en 'hoe begint ge er in godsnaam aan?'.

Het zomert hier nog steeds, overdag lekker warm, 's nachts dan weer vrieskou...

Aanvulling wildlife-lijstje: een 'kleine' tarantula (plaatselijk gepronounceerd als 'terijijijntulla)...

We zijn ondertussen over den helft, hoogtijd dus voor een tussentijdse evaluatie:

• Als er een volk is waarover ik enige irritatie mag uitspreken, als het even mag, dan zijn het chinezen in de natuur: ze zijn luidruchtig, lopen constant in de weg en zijn daarenboven zeer fout gekleed, hun schoeisel is allesbehalve aangepast aan de ondergrond! Van wildlife spotten is er geen sprake meer wanneer hun bus gearriveerd is.

• Amerikanen zijn sympathieke peren, ook luidruchtig maar in de parken houden ze zich gedeisd en lijken ze te beseffen welk schoon erfgoed ze hier hebben. Ze zijn overbeleefd, vragen continu of alles in orde is. Aan tafel begin je vaak te twijfelen of je wel genoeg drinkt of eet wanneer ze u doen verschieten (ze duiken plots op) met 'everything ok here'? Hun eerste contact is zo spontaan, als je aan het twijfelen bent om iets te vragen zijn ze u al lang voor met u aan te spreken, handig is dat... Hun joviale aanpak bevalt me wel, ze doen ook niet liever dan in the laundry, in het toilet, etc.. een praatje te slaan en curieus te vragen naar 'what is Belgium like?'. Mja, begin dan maar eens... Het enigste dat hier in mij opkomt zijn onze frietkoten om hen in iets te kunnen overtreffen. Over onze 'natuur' zwijgt ge hier beter. Ik heb eens het concept Ardennen proberen uit te leggen, maar de beperkte omvang ervan krijg ik zelfs niet geëxpliqueerd. Das hier gewoon een 'boske' waar niemand naar zou omkijken... De Belgische kust wordt in die context helemaal beschamend. En sprekende over ons 'wildlife' arsenaal deed mijn kaken nog roder worden. Jaja, wij hebben ook van die borden die waarschuwen: pas op, overstekende eenden! Woehoe! Maar wat later bedacht ik me weer dat ons Belgenlandje een goede thuis is. De States zijn geweldig maar dit is natuurlijk vanuit een te misschien relativeren toeristenoogje.

• Den echte commercant in deze contreiren is wel de 'Native American', ze staan met hun kraamkes overal langs de weg en vragen voor alles dollars. In de Nationale Parken betaal je doorgaans gewoon de entree en verder word je verwend met hopen info, prachtige wandelpaden, allerlei voorzieningen in de meest propere vorm... tot op het moment dat ge in een idianengebied komt: ze laten zich vorstelijk betalen om iets te aanschouwen dat op hun gebied ligt. De glazen vloer in de Grand Canyon zou ons een slordige 70 dollar gekost hebben, zonder foto's te mogen nemen. Dat noemen wij arme reizigers 'erover'. Enfin, we hebben ons eenmaal laten verleiden voor de prachtige antilope canyons (zie foto), alwaar Jamie ons een mooie trip bezorgde en fotografie-tips waardoor de 'natives' een pluske gekregen hebben.

• Korte observatie van de puberende Amerikaan, het is waar, ze spreken als volgt “I was like, ... and he was like, and then I was like, doooheuh! Enzovoort enzoverder

• Tot zover wat analyses van de mensheid in den Amerik. Ik herhaal, het is hier één en al schoon, elke dag blijft verrassend. Wandelaars zijn hier in hun sas. 'Hiking' zou van Europa komen, hoewel ze er hier veel meer k*k aan hangen. Met als gevolg dat de paden hier overdreven in orde zijn, een kaart hebt ge hier nergens nodig. De parken zijn ook schandalig proper..., een dikke pluim voor het parkonderhoud.

• De country roads raak ik tevens niet beu, voor een dromer als ik zijn ze gewone de ideale plek... Zalig wegdromen wanneer je voor enkele uren over de eindeloze wegen scheurt.

Oja, nog een primeur in het leven van Leentje Buelens, ik denk dat ik dit nog nooit heb moeten zeggen, maar... Leentje moet op haar lijn letten de komende dagen! We gaan niet overdrijven, ik noem het een hamburgerloos dieet. Aanvankelijk was ik niet zo te vinden voor al die hamburger) vreterij, maar hoe langer hoe meer begin ik ze te apprecieren. Je stapt hier de plaatselijke diner binnen en je krijgt een overheerlijk exemplaar toegediend... het wordt een verslaving met als gevolg dat mijn broeken niet meer dicht gaan. Dat is denk ik ondertussen 5 jaar geleden, van na het chirokamp...

Nog zo veel te zien, nog zo weinig tijd...

We vertrekken morgen richting Tucson, even halthouden bij kameraad van Stijn die hier net aangegeven heeft dat de pintjes koud staan... houden zo!

Varia:

• Merci voor de reacties en mailtjes met updates! Sommigen klonken ongerust: mister baardemans is no more... Gezien we nu een adapter hebben ipv een stroomomvormer gaat het scheren nog net maar is Stijn wel aan het gaan voor een langharige coupe... Ik ben benieuwd.
• Hopelijk is Boerke Buelens klaar voor een spetterend kerst-seizoen, hier is het momenteel halloween-aanloop.
• Jocelijn: die kroatië-beelden komen er nog aan! Tgaat eens zo nostalgisch zijn dan, en ja graag nog even wachten voor ge u bed terug aanslaat, heb het na deze reis even gehad met op de grond te slapen peis ik.
• Weer een verse baby! Dikke proficiat aan front Baens en Karlien!
• Nogmaals een gelukkige aan broerke Sam, goed bezig man! Hopelijk hebben jullie weer een leuk familiefeestje achter de rug...
• Enkele foto's toegevoegd: hier klikken
• Ik denk dat dit extra lang nieuwsbericht (leve de laundry-room) me volledig vrijgesteld heeft van het schrijven van kaartjes...

Update

Gisteren voor het eerst storm gehad, tijd dus om foto's up te loaden,

vanuit de auto gezien we verder enkel ons tentje hadden...

Ik heb ze ondertussen gesorteerd en er wat bijgeschreven...

Baddeloes: maak van die fotoavond maar direct een boeking voor een gans weekend, we hebben er nu al veel te veel!

Merci voor hier en daar updates van hetgeen er in den Belgique aan het gebeuren is, hoe zit dat daar in snokkeziel? tis stil aan de overkant?

link foto's

7 oktober: nu is het blijkbaar menens... We vroegen hier (bij Lake Powell) op de camping naar een tentsite waarop de plaatselijke 'dude' ons begint uit te lachen, hij raadde ons aan om achter het gebouw te gaan staan met de auto en in de auto te slapen indien we de nacht veilig willen doorbrengen... ik ben is benieuwd naar die fameuze 'T-storms', voor ons moeke en vake: wees gerust, het is een motel geworden :-).